Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

+Κοζάνης Διονύσιος: "Ὅποιος ἀγαπᾶ καί εὐγνωμονεῖ δὲν χάνεται."


+ Διονυσίου Ψαριανού
Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης
16 ανουαρίου 1966

γαπητο χριστιανοί,

Πολλς θεραπεες ρρώστων καμε Κύριος στ χρόνια πο κράτησε τ δημόσιο ργο του δ στ γ. Κα κπληρώθηκε τότε προφητεία πο λέγει πς «ατς πρε πάνω του τς σθένειές μας κα σήκωσε τς ρρώστιες μας». Κα δν τ λέγει βέβαια Προφήτης τοτο μόνο γι τς σωματικές μας ρρώστιες, μ πι πολ κα γι τς ψυχικές μας σθένειες, γιατί Κύριος εναι τωόντι ατρς τν ψυχν κα τν σωμάτων μας. Μς λέγει λοιπν κα σήμερα τ ερ Εαγγέλιο γι τ θαμα το ησο Χριστο, τότε πο καμε καλά τος δέκα λεπρούς, θεν ς κούσουμε τώρα στ δική μας πλ γλώσσα πς εαγγελιστς Λουκς μς στορε τοτο τ θαμα.

κενον τν καιρό, κε πο μπαινε ησος σ κάποιο χωριό, τν συνάντησαν δέκα λεπρο νθρωποι, πο ξαιτίας τς ρρώστιας τους στάθηκαν μακρυά. Ατο λοιπν βαλαν τ φωνή, λέγοντας. Διδάσκαλε ησο, λυπήσου μας. Κι ταν τος εδε ησος, τος επε· πηγαίνετε ν δείξετε τος αυτούς σας στος ερες. Κι γινε κε πο ατο πήγαιναν, καθαρίσθηκαν. Κι νας π' ατούς, ταν εδε πο γιατρεύθηκε, γύρισε δοξάζοντας μ φων μεγάλη τ Θεό, κι πεσε μπρούμυτα στ πόδια το ησο εχαριστώντας τον· κι ατς ταν Σαμαρείτης. Τότε ποκρίθηκε ησος κα επε· μ κα oι δέκα δν καθαρίσθηκαν; Μ ο ννέα πο εναι; Δν βρέθηκαν ν γυρίσουν γι ν δώσουν δόξα στ Θε παρ μόνο τοτος λλογενής; Κα το επε· σήκω κα πήγαινε· πίστη σου σ σωσε.

Στ τελευταα παραπάνω λόγια, γαπητοί μου δελφοί, φαίνεται σν κα ν παραπονται ησος, μ στ' λήθεια λέγχει Θες τν χαριστία τν νθρώπων. Γιατί o ννέα λεπρο δειξαν τωόντι μεγάλη χαριστία στν εεργέτη τους ησο Χριστό. Ατο ο νθρωποι θ πρέπει βέβαια ν εχαν κάποια πίστη, μ δν εχαν στν ψυχ τους ασθημα εγνωμοσύνης. Εχαν πίστη, μ δν εχαν γάπη, γιατί εγνωμοσύνη στ βάθος δν εναι παρ γάπη. Κα τ λέγει καθαρ πόστολος Παλος πς τίποτα δν εμαστε, ταν δν χουμε γάπη κι ς χουμε τόση πίστη, πο ν μετακινάη κα τ βουνά.

+Anthony Bloom: Για την ευγνωμοσύνη


+ Anthony Bloom
Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

17.12.1989

Ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος

Δέκα λεπρο ρθαν στν Κύριο· δέκα νθρωποι πο ταν τελετουργικ κάθαρτοι κα γι’ ατ εχαν πορριφθε π τν κοινότητα τους, δυνατοσαν ν παραβρεθον στν κοιν λατρεία στ Ναό, δυνατοσαν ν πλησιάσουν τς κατοικίες τν νθρώπων πειδ ρρώστεια τους μποροσε ν μεταδοθε στος λλους: θ μποροσαν ν μολυνθον, ν ρρωστήσουν θανατηφόρα.

ρθαν στν Κύριο κα στάθηκαν μακρυ πειδ γνώριζαν τι δν εχαν δικαίωμα ν πλησιάσουν, ν Τν γγίξουν καθς κανε αμορροούσα κα θεραπεύτηκε. π μακρυ κραύγασαν γι λεος, κα Κύριος τος θεράπευσε· τος στειλε στος ερες γι ν καθαριστον τυπικά. Δέκα πγαν κα ο ννέα δν γύρισαν πίσω ποτέ. νας π’ ατος νακαλύπτοντας καθ’ δν τι θεραπεύτηκε, φησε κάθε λλο νδιαφέρον κτς π τν εγνωμοσύνη σ’ κενον πο τν κατέστησε γι ψυχικ κα σωματικά. πέστρεψε κα εχαρίστησε τν Κύριο, κα τ Εαγγέλιο μς λέει τι ταν Σαμαρείτης, νας νθρωπος πο δν νκε στν βραϊκ κοινότητα, νας νθρωπος δίχως δικαιώματα στν λα το σραήλ, νας νθρωπος πο δν ταν μόνο ξένος λλ πορριπτέος.

Γιατ- διος Χριστς τν ρωτ -γιατ συμβαίνει κα ο ννέα π’ ατος δν σκέφτηκαν ν πιστρέψουν; πειδ νοιωσαν τι τ στιγμ πο καθαρίστηκαν πανλθαν πλήρεις ν μέσ το λαο το σραλ· δν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο, εχαν τ πάντα.

Σαμαρείτης ξερε τι καθαρίστηκε, τι θεραπεύτηκε, ποκαταστάθηκε δίχως ν χει κανένα δικαίωμα στν γάπη το Θεο κα σ τούτη τ πράξη το Χριστο. Δν εναι λήθεια τι εγνωμοσύνη νθίζει στς καρδιές μας πι δυνατ ταν ατ πο δεχόμαστε δν τ ξίζουμε, ταν εναι να θαμα θεϊκς κα νθρώπινης γάπης; ταν νομίζουμε τι ξίζουμε κάτι κα τ δεχόμαστε, τ δεχόμαστε σν ν μς φείλεται· ατ καναν κα ο ννέα βραοι. λλ Σαμαρείτης ξερε τι δν εχε δικαίωμα στ λεος το Θεο, στ θαμα τς θεραπείας, κα καρδιά του γέμισε μ’ εγνωμοσύνη.

Ατ δν σχύει κα σ’ μς; Πράγματι! Πράγματι χει ν κάνει μ’ μς δυστυχς, πειδ λοι μας νοιώθουμε τι χουμε δικαίωματα: δικαίωμα στ νθρώπινο νδιαφέρον, δικαίωμα στν γάπη, σ ,τι μπορε ν μς δώσει γ κα ο νθρώπινες σχέσεις, δικαίωμα στν φροντίδα το Θεο κα στν πρς μς γάπη. Κα γι’ ατ, ταν δεχόμαστε να δρο εμαστε ξωτερικ εγνώμονες, λέμε να πιπόλαιο «εχαριστ»· λλ ατ δν μεταμορφώνει τ σχέση μας, ετε πρς τν Θεό, ετε πρς κείνους πο πρξαν λεήμονες πρς μς. Τ δεχόμαστε πως μς ρμόζει κα εμαστε εγνώμονες σ’ κείνους πο παιξαν καθοριστικ ρόλο στ ν μς ποδοθε ατ πο «πλς» εχαμε δικαίωμα ν χουμε.