Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου: Αποστολικό και Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (πρωτότυπο κείμενο και νεοελληνική απόδοση)


Επιμέλεια Ελευθερίου Ν. Χρυσοχόου


Θαύματα τοῦ Χριστοῦ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου


+ Αντώνιος Μητροπολίτης Σουρόζ
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

Ξαν κα ξαν διαβάζουμε στ Εαγγέλιο γι τν ργ πο προκάλεσε Κύριος ησος Χριστς πραγματοποιώντας μι πράξη λέους, να θαμα τν μέρα το Σαββάτου. Κα δν βοηθάει σ κάτι ν θέσουμε στν αυτό μας τν ρώτηση: Γιατί τ κανε ατ συνεχς, μ τέτοια πιμονή; Θ μποροσε ν εχε γίνει γι ν μφισβητήσει κείνους πο βρίσκονταν γύρω Του; Γι ν τος προκαλέσει; Θ μποροσε ν εναι πλ μι παιδαγωγικ πράξη;

Πιστεύω τι κρύβονται πολ περισσότερα στν πράξη Του. Κύριος δημιούργησε τν κόσμο σ ξι μέρες· τν βδομη μέρα ναπαύτηκε π τν κόπο κα τν μόχθοΤου. λλ τι συνέβη τότε στν κόσμο; βδομη μέρα ταν μέρα πο κόσμος περιλθε στ χέρια το νθρώπου γι ν τν δηγήσει στν λοκλήρωση του κα βδομη μέρα, τ Σάββατο το Κυρίου εναι μέρα το νθρώπου. λόκληρη νθρώπινη στορία καταρέει κείνη τν μέρα. λλ Θες δν φησε τν νθρωπο ν ργασθε μόνος του, καθς λέει Κύριος ησος στ Εαγγέλιο το γίου ωάννη, « πατρ μου ως ρτι ργάζεται, κγ ργάζομαι», δείχνει τν ργασία Του στν Υό Του γι ν τν λοκληρώσει. Κα σ να λλο δάφιο μς διδάσκει, μς λέει τι κρίση Του εναι ληθιν πειδ δν εναι δική Του κρίση· κούει τ λόγια το Πατέρα κα ατ εναι κρίση πο κηρύττει.

Κα τσι, στορία εναι μέρα το νθρώπου, λλ νθρωπος καλεται ν δηγηθε π τ σοφία, π τν γάπη το Θεο. Συμβαίνει ατ πειδ τόσο συχν ναζητομε τος δικούς μας δρόμους, πειδ δν ναρωτιόμαστε ποις εναι δρόμος το Θεο, πς κόσμος χει γίνει τόσο σχημος, τόσο τρομακτικς, κα τραγικός.

"Ἡ ὑποκρισία ἀνθεῖ στὸν κοσμικό, ἀλλὰ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο".


Ιωήλ Φραγκάκου
Μητροπολίτου Εδέσσης

«ποκριτά, καστος μν τ σαββάτ ο λύει τν βον ατο

Πολλς φορς ο θρησκευτικο ρχοντες το σραλ κατηγόρησαν τν ησο πς μ τ θαύματα πο πραγματοποιοσε, παρέβαινε τν ντολ το Σαββάτου. «Κα δι τοτο δίωκον τν ησον ο ουδαοι κα ζήτουν ατν ποκτεναι, τι τατα ποίει ν σαββάτ» (ωάν. 5,16). Εχαν πέσει στν πλάνη ς πρς τν κριβ τήρηση τς ντολς «πεκρίνοντο θεοσέβειαν», κατ τν ποψη κάποιου ρμηνευτο. Τ πι πιθαν ταν τ δεύτερο, πειδ λοι ο χθροί το Χριστο ταν διακατεχόμενοι π τ πάθος το φθόνου ναντίον του. Στ σημεριν νάγνωσμα βλέπουμε τν Κύριο στ συναγωγ κατ τν μέρα το Σαββάτου ν θεραπεύει μία ρρωστη γυναίκα κι ρχισυνάγωγος ν τν κατηγορε πς παρέβη τν ντολ το Σαββάτου. Τότε καρδιογνώστης Κύριος το ποκάλυψε τ πάθος πο εχε μέσα του. Τν νόμασε ποκριτ (Λουκ. 13,15). ς δομε τ πάθος τς ποκρισίας.

ποκριτς ρχισυνάγωγος

Θεοφάνης Κεραμέας κάνει μία σπουδαία παρατήρηση πάνω στ σημεριν θαμα το Κυρίου. ς γνωστόν, κατ τ Σάββατο ργοσαν τ πάντα κα κανες δν κανε καμι δουλειά. Κύριος μ τ ν θεραπεύει τς σθένειες τν νθρώπων «παρεχε τος νόσοις σαββατισμόν», δηλ. κανε τς σθένειες ν ργον. Πι πλ κατέπαυε τν νέργεια τν νόσων κα λευθέρωνε τος νθρώπους π τ δουλεία τν σωματικν παθν. ρχισυνάγωγος μως μέσα του καιγόταν π τ πάθος το φθόνου ναντίον το Χριστο κα ν ποκρινόταν εσέβεια, ψαχνε ν βρε φορμ γι ν πιτεθε στν Κύριο. Μ τ θεραπεία τς γυναίκας «διαρρήσει τν νδομυχοσαν κακίαν», δηλ. σπάει τν καλ φυλαγμένη μέσα του κακία κι ρχίζει ν τν σκορπάει πρς τ ξω. Τ προσωπεο πέφτει κα παρουσιάζεται τ πρόσωπό του. ταν ποκριτής.

Μία λλη παρατήρηση το γίου Κυρίλλου λεξανδρείας. ρχισυνάγωγος, κατ τν γιο, ταν ποκριτς «κα ερων κα πουλος» κα «βάσκανος» (ζηλιάρης). Ατός, λοιπόν, φθονερς νθρωπος θελε ν βλέπει τ γυναίκα ν περπατάει σν τ τετράποδα, παρ ν πάρει τ γνωστ νθρώπινο σχμα, δηλ. ν περπατάει πως λοι ο φυσιολογικο κα γιες νθρωποι. Προτιμοσε ατ «να μ Χριστς μεγαλύνηται, μηδ Θες εναι π τν πραγμάτων κηρύττεται», γι ν μ δοξάζεται Χριστς κα γι ν μ φανερώνεται π τ θαύματα θεότητά Του. Εχε διεφθαρμένη κρίση. Εχε τν κρίση το ποκριτ.